بیاتومگ

نام کامل: آلفردو جیمز پاچینو (Alfredo James Pacino)

تولد: ۱۹۴۰، آمریکا

لقب: Sonny (سانی)

بدون شک آل پاچینو یکی از بزرگترین بازیگران تاریخ می باشد. او در یکی از بهترین دهه های سینمایی یعنی دهه ی ۷۰ میلادی خود را به عنوان یک چهره محبوب و ماندگار در فیلم های مختلف مطرح کرد.

آل پاچینو در ۲۵ آپریل ۱۹۴۰ در برانکس نیویورک از خانواده ای آمریکایی-ایتالیایی به دنیا آمد. والدین او رز جراردی و سال پاچینو وقتی او جوان بود از هم جدا شدند و او به همراه مادرش به خانه ی پدربزرگش نقل مکان کردند. تکرار دیالوگ ها و تقلید صدای بازیگران یکی از کارهای مورد علاقه ی پاچینو بوده است. او علاقه ی زیادی به درس نداشت و در مدرسه در نمایش هایی حاضر می شد و امیدوار بود که بتواند این حرفه را تمام وقت دنبال کند.

در شروع کارش او با یک دوره ی فقر و افسردگی مواجه شد که حتی بعضی اوقات مجبور می شد تا بخاطر کرایه اتوبوس قرض بگیرد. پاچینو در سال ۱۹۶۶ رسما به یک بازیگر استودیویی بدل شد و به کمک مربی افسانه اش لی استراسبرگ به یکی از بهترین بازیگران دهه ی ۷۰ میلادی تبدیل شد. بعد از نقش های کوچک در فیلم های مختلف او بلاخره خود را سریال The Indian Wants the Bronx و فیلم Does the Tiger Wear a Necktie مطرح کرد و بخاطر این دو کار موفق به کسب جوایز Obie (اوبی) و Tony (تونی) شد.

اولین فیلم سینمایی مطرح او فیلم The Panic in Needle Park 1971 بود، البته پاچینو قبل از این در فیلم Me, Natalie 1969 نیز حضور داشت. نقش بعدی او زندگی پاچینو را به کلی تغییر داد. بازی نقش مایکل کورلئون در فیلم The Godfather 1972 (پدر خوانده) یکی از مهمترین کارهای طول عمر او است، رابرت ردفورد، وارن بیتی، جک نیکلسون، رایان اونیل، رابرت دنیرو و چندین بازیگر دیگر برای این نقش در نظر گرفته شده بودند، اما فرانسیس فورد کاپولا فقط می خواست پاچینوی ایتالیایی در فیلمش بازی کند.

فیلم پدر خوانده یک شگفتی برای همه بود و باعث شد تا آل پاچینو اولین نامزدی خود برای کسب جایزه ی اسکار بهترین بازیگر مکمل را به دست آورد. او می توانست پروژه های ساده و درآمد زا را برای کار انتخاب کند، اما پاچینو تمایل داشت تا در فیلم های دشوار حضور داشته باشد. مانند فیلم جنایی/درام Serpico 1973 و فیلم تراژدی Dog Day Afternoon 1975 که بر اساس زندگی واقعی یک دزد بانک می باشد. شجاعت پاجینو در انتخاب نقش ها باعث شد تا او در طی چند سال نامزد کسب جایزه ی اسکار بهترین بازیگر شود.

متاسفانه این بازیگر برجسته با دو فیلم Cruising 1980 و Author! Author! 1982 دو شکست بزرگ را هم از نظر اقتصادی و هم از نظر منتقدان تجربه کرد. او سال بعد نیز در فیلم Scarface 1983 در نقش یک گنگستر ظاهر شد، اما باز هم موفقیت زیادی از این فیلم آید پاچینو نشد. در سال ۱۹۸۵ او در فیلم Revolution بازی کرد و متاسفانه آب و هوای وحشتاک منطقه باعث شد تا پاچینو دچار ذات الریه شود و او بخاطر این مسئله و موارد دیگر چند سالی از بازیگری دوری کرد.

با بازگشت به کار، پاچینو دوست داشت تا در تئاتر، علاقه ی اولش فعالیت کند. او در سال ۱۹۹۰ کارگردان فیلم The Local Stigmatic بود، اما این فیلم اکران نشد. او در همین سال دوباره با فیلم پدر خوانده ۳ به نقش کورلئون بازگشت و البته اولین نقش کمدی خود را در فیلم Dick Tracy بازی کرد. این فیلم باعث شد تا پاچینو دوباره نامزد کسب جایزه ی اسکار بهترین بازیگر مکمل شود، اتفاقی که دو سال بعد یعنی سال ۱۹۹۲ بخاطر فیلم Glengarry Glen Ross نیز برای او تکرار شد. آل پاچینو بالاخره در همین سال موفق شد تا بخاطر بازی در فیلم Scent of a Woman برنده ی جایزه ی اسکار بهترین بازیگر شود. او تا انتهای این دهه در فیلم های مختلفی حضور داشت که از جمله آنها می توان به فیلم Carlito’s Way 1993، Heat 1995، Looking for Richard 1996، City Hall 1996، Donnie Brasco 1997، The Devil’s Advocate 1997، The Insider 1999 و فیلم Any Given Sunday 1999 اشاره کرد.

پاچینو در سال ۲۰۰۳ Angels in America محصول HBO حضور پیدا کرد او بعد از این سریال در فیلم های Ocean’s Thirteen 2007 و You Don’t Know Jack 2010 نقش داشت که بخاطر بازی در هر کدام از آنها، موفق به کسب جایزه ی امی بهترین بازیگر مرد شد.

در زندگی شخصی آل پاچینو نیز به یک نکته ی جالب می توان اشاره کرد:

او یکی از مشهورترین، پایدار ترین و البته بد نام ترین افراد مجرد هالیوود است که تا به حال هیچوقت ازدواج نکرده است.

آثار برگزیده:

  • فیلم The Godfather 1972  در نقش مایکل کورلئون
  • فیلم Scarface 1983  در نقش تونی مونتانا
  • فیلم Heat 1995 در نقش وینسنت هانا
  • فیلم The Godfather: Part II 1974 در نقش مایکل

دیدگاه بگذارید

اولین نفری باشید که نظر می دهید!

اطلاع از
avatar
wpDiscuz